lunes, 16 de octubre de 2017

QUEIMANGALICIA

Verde Galiza,
entre negras cinzas che ocultan,
queren ver a tua grandeza mermada,
Galiza, queren que chores,
máis xa non podo nin ver as túas bagoas,
tinguidas,
secas,
abrasadas.
Mentres queiman os teus bosques, de ti
se esquecen,
discutindo so
polas cores dunha bandeira.
Ninguén te valora,
miña querida patria,
So o pobo galego sae as rúas,
a protexerte.
Oh fermosa Galiza!
os galegos loitaremos, por de novo
verte verde.

lunes, 9 de octubre de 2017

TARDE PARA TI

Estoy cansada de poemas de amor,
de cartas sin destinatario y llantos sin motivo.
Estoy harta de idealizar la vida, de aguantar, de resistir.
El interior se me revuelve al pensar en ti,
en el tiempo malgastado a tu lado,
creíste que caería y fuiste mi impulso.
Ahora se que esta es la última vez que te voy a escribir.
Existen mil cosas que podría reprocharte,
no es una el haber destrozado mi confianza,
yo fui quien decidí ponerla en tí,
y ahora he aprendido, ya no
ya no quiero darlo todo, para nunca recibir.
Me cansé de falsas promesas, 
de palabras vacías, de esperar,
de aferrarme a un cambio que
parte de mi supo siempre que no llegaría.
Ya no necesito tus besos,
ha pasado el tiempo y ya no te quiero.
El invierno enfría mi piel que antes se erizaba al pensarte.
Nuestro parque, ya no es nuestro, ya no me recuerda a tí.
Tu perfume perdió su magia, 
su esencia, ya no huele a planes,
solo a pino, ciprés y jazmín.
Se han curado mis heridas,
solo quedan cicatrices, marcas
que me hacen recordarte a ti
y a todos los demás errores que algún día cometí.



domingo, 17 de septiembre de 2017

COMPASIÓN

Tus miradas,
son el lugar más frío en el que
jamás me he perdido.
Tus palabras, 
son espinas
que abren brechas para
crear su camino y clavarse
más y más hondo.
Nunca preguntaste mi opinión,
no buscaste mi bien,
destruiste cada pedazo de mi,
sin piedad alguna,
dejándome, desnuda,
sola, triste, asustada.
Asustada de tu indiferencia,
de mi incapacidad de comprenderte,
de verte feliz con mi sufrimiento,
orgulloso de haber conseguido
que me descompusiese así,
de que para ti esto fuera un juego
y tú ocupases lo más alto del podium,
desde donde poder sentirte superior a mi.
Solo fui tu capricho,
nunca llegue a significar algo para ti.
Aposté por ti y me endeude,
perdí mi norte, mi ingenuidad,
no volveré a cometer el mismo fallo.
Perdí mi tiempo, mis ganas
de compartirlo.
Perdí una parte de mi,
y sin embargo no me duele
verte entero, reforzado,
esa es nuestra diferencia,
tengo un centenar de recuerdos, de canciones 
que me harían odiarte.
Un secreto, 
el último que vamos a compartir,
no soy capaz de invertir 
en 360 grados mis sentimientos hacia ti.
Siento rabia,
al mirarme, porque a pesar de todo,
espero que seas feliz.

domingo, 3 de septiembre de 2017

AUTOBIOGRAFÍA

No tengo nombre , 
no lo necesito .
Soy carne ,
huesos, órganos, fluídos…
 no soy un conjunto ,
homogéneo , 
soy cada una de mis partes
Soy sangre,
roja, 
sangre que corre desorbitada 
queriendo llegar al corazón .
Bombeo, acompasadamente 
al tiempo que veo , respiro , grito , 
inhalando , exhalando ,
sin parar ni un segundo .
En eso , se resume mi funcionamiento ,
en el tiempo , 
en ver como corre , 
en perseguirlo ,
sabiendo que nunca tendré la certeza 
de ver si ha llegado ya el final .
No soy sueños , 
sino ganas , 
de cumplirlos ,
de convertirlos en materia ,
de que conformen mi realidad .
Soy una idea ,
inquieta ,
buscando,
la forma de ordenarse en mi mente . 
Soy inconmesurable ,
sin límite , sin medida ,
soy mi propio universo,
mi astronauta , mi explorador ,
una estrella fugaz ,
masa caliente , 
un meteorito .
Mírame a los ojos , 
¿ qué ves ? 
a mi no ,
solo observándome no me vas a encontrar .
Conóceme , implícate ,
no te quedes ahí,
 en la incompleta información que tus sentidos recaben .
Busca tu hueco en este papel , 
termina de escribir nuestra historia . 

viernes, 25 de agosto de 2017

TEOREMA FALLIDO DEL AMOR

Dicen que no existes
que eres falso,
que solo apareces a veces
y te vas, dejando un vacío mayor
que el que encontraste al llegar.
Creía ser de cristal
y tú me convertiste en acero
duro, fuerte, inoxidable
preparado para ver pasar los años.
Dicen que solo eres química,
compuestos, hormonas...
10 te quieros y 10.800 segundos
para destruir mi capa,
para negarme a aceptarlo,
para cuestionar tu funcionamiento.
No puedes resumirte en eso.
Eres caótico, no sigues orden alguno.
¿Cómo explicarte mediante una ecuación? ¿Una ley?
Para mí eres sentimientos, planes,
deseos de que siempre continues a mi lado,
de verme vieja y saber que aún no te has ido,
de que tu muerte, coincida con mi último aliento.
Tú fuiste quien me enseñó a ver los defectos,
a saber aceptarlos,
a entender que sigue existiendo algo increíble,
momentos donde todo parece pararse,
lugares que te hacen olvidar la oscuridad.
No, es imposible.
Tú no estás en la neuronas
no eres dopamina en mi cerebro,
sino cambio en el ritmo de mi corazón.
Tú no eres química,
aquellos que piensan así,
son los que no te han conocido,
amor.

viernes, 18 de agosto de 2017

NO TEMO A LA MUERTE

No temo a la muerte .
Tras ella , no hay nada , 
todo lo que durante años creaste , preparaste , 
todo lo que en algún momento te preocupó , 
desaparece.
Mi mayor miedo reside  en tus ojos 
pienso en no volver a verlos 
los imagino , 
llorando , 
derramando inmerecidas lágrimas 
por quién ya no está .
Tiemblo , 
al pensar en la vida , 
inalterada , 
sin cambio alguno desde que me vaya , 
sesenta minutos de llanto  y todo mi yo desaparecerá 
de las cabezas de aquellos  que dijeron quererme , 
de la tuya no , 
lo sé .
Pienso en no volver a correr,a saltar , en no volver a hablarte ,
en no pasar más tiempo contigo 
y no soy capaz , 
Creo no haber vivido lo suficiente , 
la vida es corta , si , 
pero quiero más , 
teniamos tantos planes 
que jamás se cumpliran .
las lágrimas corren , 
utilizan mi ya blanca mejilla para bailar , 
inocentes , 
sin saber que son las últimas que voy a derramar . 
Mi terminal recuerdo , 
eres tu ,
 evoco a los nosotros de hace tiempo , 
 todo lo que te prometí , 
lo que nunca cumplí 
y contemplo como a pesar de todo 
eres el único que no se ha marchado , 
que sigue a mi lado . 
Pienso en nuestros enfados , 
como me gustaría volver a ellos, 
a la reconciliación , 
a que esas necedades llenaran nuestra cabeza .
No quiero convertirme en polvo , 
no quiero ser putrefacto alimento de  gusanos , 
no soy capaz de verme como un recuerdo , 
una fotografía que hiele tu sangre .
Me encantaría tener la esperanza de que hay algo 
de que seré una aparición  , tu protección , 
que desde las estrellas podré seguir viéndote , 
podré ayudarte  , 
sin embargo, sé, 
que en cuanto mis ojos se cierren , 
dejaré de ser 
Y no lo temo ,
la muerte no me asusta , 
me asusta, me aterra dejar de vivir .




domingo, 6 de agosto de 2017

SOMBRAS

Somos sombras chinas
colocadas de forma especial en la pared,
manos,
combinación perfecta que forma falsa belleza
reflejo de algo que no es.
Fui yo la que sugirió cambiar la fórmula, 
decir no a las instrucciones
y continuar siguiendo no más orden
que el boom boom de mi corazón,
y sin darme cuenta yo cometí el error,
no tú,
fui yo la que enlazó su alma,
en vez de sus dedos
con tu fina mano férrea.
No tú.
Tú siempre lo supiste,
entendiste el funcionamiento mejor que yo,
y hoy veo que te he estado culpando
cuando solo yo decidí arriesgar
y sin embargo, solo yo fui quien perdió.
Al mirar las paredes de mi cárcel,
no veo la representación,
solo veo a una mujer destrozada,
la sombra de lo que fue,
ni rastro de ese todo
que en un principio quisimos crear.
Nada hubiera preferido que vivir a tu lado,
te idolatré.
No entendía que yo era una, entera,
y el querer convertirme en tu mitad
me desgarró.
Somos sombras, sí, lo somos,
pero son mis manos las que nos conforman, 
y tras tanto tiempo su fuerza cesó
y las tuyas nunca las quisieron ayudar.
Nuestra figura, no se reflejó,
y nunca lo hará.